“Ψέμα στο ψέμα” από τη Θεατρική Ομάδα των Δασκάλων, και εμείς “αλήθεια στην αλήθεια”, ότι αυτή η παράστασή τους, απέχει από τις προηγούμενες όσον αφορά την ποιότητα· την ποιότητα από άποψη σκηνοθεσίας και σκηνογραφίας, υποκριτικής και ορθοφωνίας και, γενικά, του όλου στησίματος και της όλης παρουσίας· ομολογουμένως, είναι κατά πολύ αρτιότερη· να πούμε, εκ πείρας; προφανώς· να δεχθούμε, την επιστημονική κατάρτιση; ίσως· να ισχυριστούμε, ότι συνετέλεσε η διδασκαλία της Σκηνοθέτιδας; τέλος, να παραδεχθούμε, πως το δασκαλίστικο ταμπεραμέντο ξεχείλισε….;

Μην ξεχνάμε, ότι οι Δάσκαλοι, όχι, απλά, γνωρίζουν, αλλά διδάσκουν την Ελληνική γλώσσα· μην το λησμονούμε αυτό· κάτι, που δεν ξέρει ο “απευθείας” ηθοποιός, αυτός, δηλαδή, που, μετά το Λύκειο θα φοιτήσει σε μια δημόσια ή ιδιωτική Θεατρική σχολή…. Ο Δάσκαλος έχει το πλεονέκτημα να είναι ένας “μικρός πανεπιστήμων” -μην ξεχνάμε, ότι διδάσκει όλα τα μαθήματα- οπότε, θεωρητικά και εποπτικά γνωρίζει, πιο καλά από τον καθένα, αυτό, που, πρέπει να υποδυθεί στο σανίδι!
Δεν θα λέγαμε, ίσως, αλλά και φυσικά είναι στο αίμα των Δασκάλων η υποκριτική τέχνη αφού, μισή μέρα, επί τριάντα πέντε χρόνια, οι Δάσκαλοι υποκρίνονται -χωρίς εισαγωγικά- ενώπιον των μαθητών τους…. Είτε στενοχωρημένοι είναι, είτε ασθενείς, είτε απένταροι, είτε… πρέπει, απέναντι στου μαθητές τους να φαίνονται ευδιάθετοι και ειλικρινείς αλλά και μοιρολογίστρες ή επικοί όταν το μάθημα το επικαλείται…. Για να διδάξουν το καθετί πρέπει να υποδυθούν τον “μάγο” και τον χημικό, τον γεωγράφο και τον αοιδό, τον ηθοποιό και τον καραγκιοζοπαίχτη….· υποχρεούνται να επιστρατεύσουν τον μορφασμό και την κίνηση, προκειμένου, εκμαιεύσουν και επιτύχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα….
Πολλές φορές σκέπτομαι, πόσο “υψηλής τέχνης και υποκριτικής” θα ήταν η μακαρίτισσα Αλίκη Βουγιουκλάκη, ως δασκάλα Πρώτης Δημοτικού! Διότι, αγαπητοί μου, το 1+1=2 όλοι το γνωρίζουν· πόσο, όμως, υποκριτικά, θα το δίδασκε η Αλίκη… και πόσο “ερωτευμένοι” θα ήταν τα μαθητούδια μαζί της, αλλά και πόσο, αδαπάνως χρονικά και πιο εύκολα, θα το έκαναν κτήμα τους τα παιδιά….

Τέλος πάντων, είναι “ψιλά γράμματα” τ’ ανωτέρω… και το θέμα μας είναι, ότι τη φετινή παράσταση των Δασκάλων, δεν πρέπει να τη χάσει, κανείς· δυο τρεις παραστάσεις απέμειναν…!

Φέτος, η, πάντα, ευπροσήγορη, Φρόσω Χατζοπούλου, απαρχής, ο πυρήνας της Θεατρικής Ομάδας των Δασκάλων, επέλεξε να παρουσιάσει έναν Σκωτσέζο θεατρικό συγγραφέα, τον 50χρονο, σήμερα, Anthony Neilson, και, συγκεκριμένα, μία νωπή (2002) κωμωδία του, με τίτλο “Ψέμα στο Ψέμα”· μια κωμωδία, που, ταυτίζεται με την ελληνική ιδιοσυγκρασία και πραγματικότητα, την κάπως “χοντρή”….· γι’ αυτό και δεν ήταν τυχαία η επιτυχία της δυάδας, Φιλιππίδη – Χαϊκάλη, με το ίδιο έργο, προ δεκαετίας και πλέον, αλλά και η επιτυχία άλλων ερασιτεχνικών ομάδων, που, το προτιμούν….

Πάνσωστη, η επιλογή της παρουσίασης κωμωδίας, αυτό τον καιρό… αφού, ποιος έχει όρεξη να παρακολουθήσει κάτι το σοβαρό, αφενός το κατακαλόκαιρο και, αφετέρου με τέτοια οικονομική κατάσταση….
Βασικοί συντελεστές της επιτυχίας η εξάδα (Β. Χρονόπουλος, Σπ. Βαρδουνιώτης, Πάνος Ηλιόπουλος, Μπέσυ Λειβαδίτη, Γιώτα Δουρίδα και Γ. Καζαντζίδης) από τη βασική δεκάδα, που, όλα τα χρόνια εναλλάσσεται, συν οι δύο κυρίες, αυτή τη φορά, η Χρ. Αρβανίτη και η Άννα Ζαφειροπούλου, με τον, ναι,

Με τον Βασίλη Χρονόπουλο να παραδίνει μαθήματα υποκριτικής και να κάνει “ρεσιτάλ” ηθοποιίας”! Δεν είναι υπερβολή, να πούμε, ότι το σημερινό επαγγελματικό -πόσο, μάλλον, το ερασιτεχνικό- ελληνικό θέατρο, στερείται ενός “καρατερίστα” με τα προσόντα του αγέρωχου, Βασίλη Χρονόπουλου! Επιδαύρεια φωνή, που, αφενός δεν καλουπιάζεται στα στενά όρια των χειμερινών θεάτρων και, αφετέρου, δεν κάμπτεται από δυσμενείς καιρικές συνθήκες αλλ’ ούτε και θραύεται από το μεγάλο αριθμό παραστάσεων! Ξέρει να “ποστάρει” σωστά τη “βαρυτονάλε” φωνή του, να την ευαισθητοποιεί όταν πρέπει ή να την εκρηγνυτοποιεί σε κάθε ατάκα…. Ναι· ήταν άψογος, και ήταν αυτός, που, ως Ανταίος, πήρα επάνω του την όλη παράσταση!

Δίπλα του ξεδίπλωσε το ταλέντο του, ο Γιώργος Καζαντζίδης· είχε δώσει ελπιδοφόρα μηνύματα σε προηγούμενα έργα· όμως, τώρα, ήταν το “alter ego” του Β. Χρονόπουλου!

Η Μπέσυ Λειβαδίτη, ήταν η γνωστή Μπέσυ, με το στητό κορμί, τα αδρά χαρακτηριστικά και την άψογη ορθοφωνία… προσόντα, που, θα ζήλευαν -γιατί δεν έχουν- κορυφαίες θεατρίνες του καιρού μας! Οι δυο τους, ο Βασίλης και η Μπέσυ, αποτελούν το βαρύ πυροβολικό του θιάσου των Δασκάλων μας!

Από εκεί και πέρα, ο Σπύρος Βαρδουνιώτης και ο Πάνος Ηλιόπουλος, παραμένουν οι “Ηρακληδείς” της καθεμιάς παράστασης, με τη Γιώτα Δουρίδα, σ’ αυτό το ρόλο, να είναι, αποκαλυπτικά, άψογη.

Από εκεί και πέρα σταματάμε στα “αγγλικά” σκηνικά, που, φιλοτέχνησαν, οι Φάνης Ζιαζιάς και Βασίλης Νάστος, και τα οποία ήταν, και πλούσια, αλλά και, αρκετά, εφευριματικά…, χωρίς ν’ αφήνουμε, απέξω, τα εφτά οκτώ άτομα τα οποία βοήθησαν και έφεραν σε πέρας, εξαιρετικά, άλλους τομείς, και τα οποία προσφέρουν, αγογγύστως και ουσιαστικά, σχεδόν, τα ίδια, σε όλες τις παραστάσεις….

Εννοείται, ότι, τα “μπράβο”, κατά πρώτον, ανήκουν στη Σκηνοθεσία της Φρόσως Χατζοπούλου· αυτή, ως “Μαέστρος”, κούρντισε, αρμονικά, την κίνηση των ηθοποιών της, όπως και την τονικότητα των φωνών τους· διευκολύνθηκε με το θέμα της ορθοφωνίας αφού, αυτό, είναι το βασικό διδασκαλικό χάρισμα… προσέχοντας το επαρχιακό παχυπρόφερτο…. Μας άρεσε το “προφερόμενο ρ από το βάθος του λάρυγγα” διότι έτσι, υποχρεωτικά, με αυτό, κυρίως, το σύμφωνο, συντελείται το κράτημα του τόνου και αποφεύγεται το φάλτσο….· πρόκειται για επιδιωκόμενα προσόντα επαγγελματιών ηθοποιών, που, για τους Δασκάλους μας είναι επίκτητα…. Η μεγέθυνση των κινήσεων ήταν σωστή…. Η Σκηνοθέτιδα, προσάρμοσε το έργο στην ελληνική ιδιοσυγκρασία σεβόμενη, παράλληλα, τον Άγγλο συγγραφέα και τις ιδιαιτερότητες της πατρίδας του….

Θα σταθούμε στις δυο τρεις “πιπεράτες” κουβέντες που ακούστηκαν: “Μα είναι δυνατόν, οι δάσκαλοι…” σιγοψιθύρισε ο διπλανός μου….
Γιατί, δεν είναι δυνατόν, αγαπητέ, φίλε, του είπα· πού βρισκόμαστε….· θυμάσαι τον δάσκαλο με τη ρεπούμπλικα, τον λιγδωμένο κόμπο της γραβάτας, την ομπρέλα…. να πλανάται, ως Ιωάννης Πρόδρομος, στις κατσικόστρατες….· έχουμε 2017 και ο κόσμος πάει μπροστά….

Πολύ σωστά, λοιπόν, δεν καταχωνιάστηκαν οι δυο τρεις και καλό ήταν ν’ ακουστούν και οι άλλες δυο τρεις, που, εσκεμμένα, ίσως, ν’ αποσιωπήθηκαν…. Ας καταλάβουνε, επιτέλους, οι πουριτανοί και υπερσυντηρητικοί, ότι ο δάσκαλος, σήμερα, δεν είναι αυτός που ήταν· ο δάσκαλος είναι και αυτός άνθρωπος, που, ζει μέσα στην κοινωνία χρησιμοποιώντας την τρεχούμενη γλώσσα, εκεί, όπου και όπως πρέπει….· πολύ περισσότερον, όταν, το σημερινό, ανθρώπινο, δασκαλικό υλικό, δεν προέρχεται από χωριά αλλά είναι εφάμιλλο του γιατρού και του δικηγόρου, του μηχανικού και του καθηγητή….

Επίλογος: πολλά, μα πολλά “μπράβο”!!! και “εις άλλα έργα με υγείες”….

Ν.Γ.

(28)