Γέλασα με τον Κώστα… “Δεν ξανατραγουδάω πάλι κοντά στο Θανάση”· γιατί, του λέω· “διότι πάντα, νωρίτερα, έχει φάει σκόρδο, επειδή έχει πίεση, κι εγώ τι χρωστάω…” ήταν η απάντηση… Είναι καλά μη σου τύχει…· όμως, είναι σοβαρό το θέμα. Από τη στιγμή που ετοιμάζεσαι να πας στην πρόβα της Χορωδίας ή της Μπάντας, δεν μπορείς να έχεις ντερλικώσει τα σκόρδα ή τα κρεμμύδια σου! Τι σου χρωστάνε οι παραδίπλα σου… Είναι κάποια πράγματα, τα οποία τα θεωρούμε μηδαμινά· κι όμως είναι ουσίας!

Το ίδιο ισχύει και αν θα πάμε να παρακολουθήσουμε μία θεατρική παράσταση, ένα κοντσέρτο, στο σινεμά ή στη διάλεξη… για να μην επεκταθούμε στη δουλειά μας… στην οποία συναναστρεφόμαστε με κόσμο…

Από τη στιγμή που μπαίνεις στο σύνολο… πάει το “είμαι μόνος μου και συμπεριφέρομαι όπως θέλω”… Θα πλύνεις τα δόντια σου, θα κάνεις το ντους σου και θα βάλεις το αποσμητικό σου ώστε να μην πιάνει η μπόχα του ιδρώτα τη διπλανή σου· θ’ αλλάξεις εσώρουχα, θα… Ναι· άλλο μόνος σου κι άλλο μέσα στο σύνολο! Υπάρχουνε και τσίχλες για έναν που μυρίζουν τα χνώτα του… Υπάρχει και αποσμητικό για τις μασχάλες… Λίγο σκληρό τούτο το σχόλιο, και συμπαθάτε με, αλλά κάποιος πρέπει να ‘πεί, στον Φώντα, ότι “έχει πιτυρίδα”!

(5)